W końcu szczęscie mi dopisało.
Moje przyjaciólki z klasy K i A zapoznały mnie z takimi facetami, jeden- P obecnie jest z K;) Natomiast był tam jeszcze jeden- K, który wtedy ponoc z kimś maił, wieć powiedziałam sobie nici z tego... Ale jakis czas poźniej, dokładnie na urodzinach A, dowiedziałam się, że on zaraz po naszej wspólnej imprezie (gdzie było bosko cudownie i ciągle razem się bawilismy tanćzylismy, nawet chciał żebym siedziała mu na kolanach) zerwał kontakt z tą laska. Na urodzinach A było zajebiście, K ciągle za mna łaził, siedział obok i gadalismy ze soba praktycznie cały czas;)
i od września jesteśmy praktycznie nierozłączni.
Od dokladnie 31 października jesteśmy w związku
Obydwoje jesteśmy cholernie zazdrośni, szajbnięci, ciągle się kłócimy, ale to taka frajda jak nigdy, zwłaszcza że nasze kłotnie sa tylko z pozoru, bo i tak zaraz powiemy że się kochamy i znów jest cudownie;)
Jednego jestem pewna D nigdy nie kochałam, a dopiero uświadomił mnie K i moje uczucie do niego. Wiem, że on ma do mnie zaufanie, mimi częstych złości i wybuchów zazdrości, wiem że mnie bardzo kocha i nigdy mnie nie zawiedzie.
Co jak co ale nigdy nam nuda nie grozi..

Czy po raz pierwszy będe na prawde szczęśliwa? Czy to fatum w końcu się skończy?

Mam nadzieje, że tak bo na prawde sie zakochałam, a nie chiałabym stracić czegoś tak cennego  

Wiedziałam, że jak zacznie mi na kimś zależeć to to się spierdoli..

Wszystko szło świetnie z D byłam na prawde szcześliwa. Ale wiecie kto zjebał? Jego była, która go zdradziła, przez co nie miał zaufania do innych kobiet. A druga znacznie gorsza, bo czuje się w pewnym sensie zeszmacona. Jego kolega z klasy chciał coś do mnie, a ja go totalnie olewałam, a on gdy dowiedział się, że jestem z D...
Może od początku.
Byłam na 8nastce koleżanki i on też tam był. Powiedział D, że całowałam sie z jakimś kolesiem.. A on co? uwierzył mu. Tłumaczyłam, płakałam, uwierzył..
pozornie...
Wyjechałam na wakacje z kuzynka do jej chłopaka. Pewnego wieczoru gadałam z D przez telefon. On powiedział żebym uważała na siebie, a ja się spytałam czy mi ufa, a on że nie.. odłożyłam słuchawke, nie odpisywałam nie odbierałam

Tak było kilka razy, mówił wierze, ja wierzyłam że mówi prawde, ale potem znów prawda wychodziła na jaw.. nie mogłam tego wytrzymać nerwowo
powiedziałam mu że to nie ma sensu i że to koniec. powiedział że mnie rozumie choc bardzo mnie kocha i nie chce tracić, ale ja już nie słuchałam.
Nie wchodzi sie drugi raz do tej samej rzeki, czy jak w moim przypadku po raz 5 czy 10..

Poznałam kogoś..

Zaczeliśmy gadać 29 marca.. wiec gadamy niecały miesiąc

To jest pierwszy facet z którym gada mi sie równie dobrze jak gadałoo kiedyś z K

Ale nadal boje sie.. boje sie tego, że znów historia sie potwótrzy i będzie tak jak z K a tego nie chce..

Z drugiej strony, czy nie warto zaryzykować i spróbować być szcześliwym? Co jeśli się uda? A co jeśli się nie uda?


Ma na imie D, jest rok starszy jest troszke nieśmiały, ale w taki słodki sposób lubi prawić mi komplementy, ale nie w ten kiczowaty sposób, tylko w taki że na prawde czuje, że mówi szczerą prawdę

Chciałabym spróbować, ale chyba jeszcze za krótko sie znamy i bardzo się boje, nie chce znów przeżywać to co kiedyś, zwłaszcza, że powoli otrząam się z tego co było;) ale  zdrugiej strony czy to nie właśnie o to chodzi w życiu? O wybieranie jakiejś drogi, złej lub dobrej, tam gdzie znajdzie się szczęście czy ból?

K poznałam około 1,5 roku temu i od razu nas ciągnęło do siebie. Codziennie gadaliśmy, pisaliśmy na gg lub eski, widywaliśmy się. Jeden problem, miał dziewczynę. Dziewczynę której nienawidziłam, może dlatego że byli para. Ale on mówił, obiecywał, że zerwie i po jakimś czasie zerwał.
W sumie źle czułam się spotykając z zajętym facetem. Ale gdy zerwali nie było juz przeszkód. Był przystojny, wysportowany (piłkarz) i świetny z charakteru- czego chcieć więcej? Jednak gdy się z nim kłóciłam i do niego nie odzywałam dalej kręcił ze swoja byłą dziewczyna. Może oni byli skazani już na siebie? Nie wiem, nie zastanawiałam się nad tym, bo za bardzo mi na nim zależało, żeby w ogóle myśleć o tym wszystkim. I to był mój błąd, błąd za który płace do dziś
I tak było już ja, on i ona. Nie powiem ile razy przez niego płakałam bo tego zliczyć się nie da ;/
Tego było dużo więcej, więcej niepewności, ale szczegółowo napisze potem…
Jedno było pewne, że dłużej tak nie chce. Wiec musiałam zrobić coś, by zakończyć to wszystko. Wtedy też zawiodłam się na swojej "przyjaciółce", ale to opowiem innym razem. Pokłóciłam się z nim i już tak zostało, przestaliśmy kręcić, a on wrócił do swojej dziewczyny. Nie wiem ile razy od tego czasu zrywali i wracali do siebie, lecz wiem teraz, że nie są dziś razem, bo on ma inna. Ale najgorsze jest to, że mimo że minął rok, ja nadal go kocham, nadal o nim myślę, choć wiem że on nie zasługuje na moje łzy. Cóż serce nie sługa…
Gdybym mogła cofnąć czas, może było by inaczej. O wszystko się obwiniam i pewnie wszystko spieprzyło się przeze mnie, jak zwykle zresztą. Ale ja go kocham i wydawało mi się że on mnie też, może kochał a może on nie umie kochać? Tego nie wiem. Ale wiem jedno, że kręcenie z nim było wielkim błędem i płace za niego do dziś, bo nie umiem przestać go kochać i co najgorsze nie umiem ufać już facetom. Nie chce jeszcze raz się tak okropnie sparzyć, nie dam już szansy facetowi, bo oni tylko ranią, a tego bym po raz drugi nie zniosła. Czasami myślę, że jest ok. bo o nim nie myślę i że wszystko wraca do normy, a wtedy on pojawia się w moich snach i wszystko wraca
Nie wiem co robić, dlatego wole nie myśleć co przyniesie następny dzień i noc. Wiem tylko, że nie chce kochać już jego, ani nikogo innego, nie chce płakać, nie chcę się smucić, chce żyć normalnie, chce być szczęśliwa, tylko jak?